De economie is er weer boven op. Dat sentiment overheerst bij regeringsleiders en directeuren van centrale banken, die er op mogen wijzen dat hun stimuleringsbeleid de wereld heeft behoed voor veel grotere economische tegenspoed.
De zelfwaardering is volkomen terecht, schrijft Paul Krugman in The New York Times, maar nu is het oppassen geblazen. Het idee ontstaat dat de missie is voltooid en dat de aandacht nu gericht kan worden op het terugdringen van de tekorten op de overheidsbegroting.
Dat zou volgens Krugman, die zich opnieuw profileert als een ouderwetse Keynesiaan, een ernstige vergissing zijn. Als de Amerikaanse overheid niet veel meer stimuleringsmaatregelen neemt dan gepland, zal de werkloosheid nog jarenlang hoog blijven; volgens jaar bijna 10 procent, in 2011 nog 8,6 procent en in 2012 nog altijd 7,7 procent.
Dat is onacceptabel hoog. Niet alleen door het lijden dat werkloosheid op korte termijn veroorzaakt, maar ook door de nadelen op lange termijn. Stimuleringsmaatregelen nu leiden tot extra economische groei op lange termijn; door de extra belastinginkomsten die dat oplevert, zullen de extra uitgaven grotendeels worden terugverdiend.

Bron: The New York Times