AMSTERDAM -  Wie ontevreden is met zijn of haar werkgever heeft het op dit moment niet makkelijk. De banen liggen niet voor het oprapen. Veel mensen kiezen toch liever het zekere voor het onzekere en blijven bij hun huidige baas. Anne was het zo zat dat ze toch ontslag nam. „Ik zie wel waar het schip strandt.”

Een jaar en drie maanden geleden kwam ze bij de reisorganisatie terecht waar ze sindsdien werkt als hoofd van de klantenservice. Ze is hier voornamelijk bezig met het afhandelen van klachten en het aansturen van collega's. „Je bent alleen maar bezig met negativiteit en klagende klanten. Misschien heb ik me dit van tevoren niet genoeg gerealiseerd. Je moet er denk ik wel het type voor zijn om dit leuk te vinden. Ik trek dit niet, het beïnvloedt mijn humeur enorm.”

Vakantie

Anne twijfelde al een tijd aan haar baan. Toen ze afgelopen juni op vakantie ging werd het haar duidelijk. „Ik had tijdens mijn vakantie de tijd om er eens goed over na te denken. Eenmaal terug liep het niet lekker op mijn werk. Maar ik wilde er niet stoppen voor ik iets anders had.” Dit had vooral met de crisis te maken. „Er zijn mensen uit mijn directe omgeving die hun baan zijn kwijtgeraakt door de crisis en ik zag hoe moeilijk dit voor hen was. Dus ben ik eerst gaan zoeken naar andere mogelijkheden, ik wilde geen overhaaste beslissingen nemen”

Het wilde echter niet lukken. Ze had niet zoveel tijd om uitgebreid een andere baan te zoeken en de maanden gingen voorbij. „Ik had een opzegtermijn van twee maanden en steeds als het einde van de maand naderde, twijfelde ik. Op een gegeven moment dacht ik: ik kan lang wachten, of nu de knoop doorhakken. Ik heb de beslissing toen weloverwogen genomen. Dat voelde goed.”

Werkloze

Een leuke baan vinden, staat nu in de planning. Daarna wil ze haar droom laten uitkomen, eerst sparen en dan op reis. Bang om over twee maanden als werkloze door het leven te gaan is ze niet. „Ik heb nog even de tijd. Als ik begin december nog niets heb gevonden dan ga ik administratief werk doen of aan de slag in de horeca. Het kan alleen maar leuker zijn dan mijn huidige baan, dus ik maak me er geen zorgen over.”

Toch kan Anne zich wel voorstellen dat niet iedereen in haar situatie dit risico kan nemen. „In principe heb ik niet zoveel te verliezen. Ik ben nog jong, ik heb geen hypotheek en geen kinderen. Ik kan me voorstellen dat het moeilijker wordt als deze factoren wel een rol spelen, of als er tegenover de baan waar je van baalt wel een heel goed salaris staat.”