Kijk uit met gekke brieven: ‘gewone’ functies vragen om ‘gewone’ brieven

Hoe bewijs je dat je geknipt bent voor een baan? Je probeert al vanaf het begin op te vallen. En dat begint natuurlijk bij de sollicitatiebrief.

Bij Coca-Cola is een brief in het bekende colaflesje allang weer afgezaagd. Daar moet een sollicitant echt met wat originelers komen. Zo kreeg het bedrijf een tijd geleden een reactie binnen op een sales-functie: een T-shirt waarop een cv gedrukt stond.

De briljante inval bracht het gewenste effect teweeg: de sollicitant kreeg de baan. Niet alleen dankzij dat T-shirt, natuurlijk, maar de aandacht van de recruiters bleef langer op hem gericht dan op die andere sollicitanten met hun saaie, papieren briefjes. Het gaf misschien net de doorslag.

Te veel van het goede
Wie in de reclamewereld wil werken, moet natuurlijk laten zien hoe creatief hij is. Maar het kan ook te veel van het goede zijn. Reclamebureau DDB Amsterdam kreeg ooit te maken met een sollicitant die zijn cv in etappes opstuurde. Per post werd een blikje bezorgd, met daarin een cryptisch briefje.

Een paar dagen later volgde een tweede blikje (met weer een deel van de brief), weer een paar dagen later het laatste blik – de sollicitatiebrief was compleet. Bij DDB vonden ze het hele gedoe nogal over the top.

Irritaties
De grens tussen wat wel en niet kan, is moeilijk aan te geven. Recruiters waarderen de tijd en aandacht die de kandidaat in zijn opvallende brief steekt, maar ‘te’ is nooit goed. De brief moet prikkelen, maar mag geen irritaties oproepen.

Kijk dus uit met gekke brieven: ‘gewone’ functies vragen om ‘gewone’ brieven. Solliciteren is toch vooral een serieuze zaak.

Geoorloofde creativiteit
Veel bedrijven krijgen hun sollicitaties binnen via standaardformulieren op de website, waardoor alle creativiteit in de kiem wordt gesmoord. Toch kan een sollicitant met fantasie nog wel z’n ei kwijt. Hij zet zijn cv op een cd-rom en plaatst er meteen zijn hele portfolio op.

Of hij mailt zijn cv door, en koppelt er een leuk deuntje aan. En dan maar hopen dat de ontvanger de boxen aan heeft.

Bron: Elsevier